naghd-to-hiphop-society-large

با سلام خدمت کاربران عزیز و محترم موزتکست ، حرفایی توو دلم هست که میخوام بیانشون کنم ، البته خیلی با خودم کلنجار رفتم که بگم یا نگم ، اما همه چیزشو به جون خریدم و میخوام بگم ، وقتی میگم همه چیز یعنی فحش متعصبا و طعنه ها و … ، اگه مقالم رو یه نفر تاثیر بذاره واسه من کافیه ، چون اون یه نفر در آینده یه خانواده رو تحت تاثیر خودش قرار میده و این مسئله به صورت ریشه ای ادامه پیدا میکنه ، پس واسه خودم کار خودم ارزش قائلم و این مقاله رو از سر بیکاری ننوشتم.

عنوان مقاله هست “نقدی بر جامعه ی رپ و هیپ هاپ”

وقتی اسم جامعه میاد منظور همه ی افرادن ، نه فقط رپر ، نه فقط آهنگساز نه تهیه کننده ، همه ی اینا به علاوه ی من و تو هر کسی که به این رپ گوش میده ، از پنج ساله بگیر تا آخر

در ضمن ، مثل هر نقدی ، این مقاله هم شامل همه نمیشه ولی عده ی کثیری از این جامعه رو خطاب قرار میده.

اگه بخوام از یه جا شروع کنم ، باید بگم که توو سال های اخیر هیچ چیزی به اندازه ی موسیقی نتونسته ما ایرانی ها یا حتی میتونم ادعا کنم ما آدما رو تحت تاثیر قرار بده ، این مسئله از چند سال پیش توو ایران و جامعه ی ما قوت بیشتری گرفت ، اون هم با حضور پدیده ای به اسم رپ.

اون اوایل که رپ شروع شد مخاطب هاش اکثرا قشر تحصیل کرده و نخبه ی جامعه بود که دنبال حرف جدید میگشت ، ” به دنبال راهی برای بیان اعتراضش” #اشتباه ، (البته اگه سندی رو رپر حساب کنید همه چی تغییر میکنه ها 😐 ) رپ کن های خوبی داشتیم ، اعضای صامت و دیوار و زد بازی و … ، تا اینکه پایه ی اصلی رپ ایران از هم پاشید ، اینو که میگم خیلیا ممکنه ایراد بگیرن بهش ولی مطمئن باشید اگه صامت پابرجا بود رپ فارسی الآن اوضاعش خیلی بهتر بود ، خیلی

چند سال گذشت ، خفقان هایی بوجود اومد با دستگیری یه سری ، یه سری ها فراری شدن و …

گذشت و دوره ی بی ارزشی ها به جامعه ی رپ ایران حاکم شد ، دوره ی ساسی مانکن ها و حسین مخته و … (البته یه سریاشون هنوز هم … ، آره)

متاسفانه طلوع این دوره همزمان شد با شیوع رپ بین مردم ، فاجعه زمانی اتفاق افتاد که این دوره زمانی اتفاق افتاد که سریال های پرمحتوای فارسی 1 و جم تی وی داشت خیلی راحت ریشه ی خانواده های ایرانی رو میخوشکوند و در نتیجه بی ارزشی هایی که توو این آهنگا بود تبدیل به ارزش شد واسه جامعه ای که زحمت فکر کردن به خودشون نمیدادن.

چند سال از این ماجرا ها گذشت ، توو این مدت خوبایی مث بهرام و هیچکس و پیشرو … کماکان خوب بودن تا اینکه اون دوره ی طلایی ساسی ها و …(البته قهوه ای بیشتر بهش میاد) اوت شدن ، اما گِله ی من به خوباست ، خوبایی که تووی سبک خودشون خوب بودن ، خوب میخونن ، رو کاراشون کار میکنن ، زحمت میکشن اما

یه امایِ بزرگ ، اما فرهنگ غلط رو ترویج میدن ، یکی از قدیمی ها مثِ لیتو ، یا پلنگا میان روش ، یا  توو استخره و دوتا باهاشن ، یا یا یا ، فقط کافیه پربازدید ترین آهنگ سال 93 رو یه بار گوش کنید ، ببینید چیه محتوای این آهنگ ؟ ( آهنگ پلنگ پربازدیدترین آهنگ سال 93 )

این فرهنگ توو کارای عرفان پایدار و امثال عرفان هم هست ، اگه بخوام از تازه کارها بگم که یه لیست بلند بالا میشه اما میخوام از بزرگان انتقاد کنم که چرا اونا متوجه این نشدن ، چرا اونا یه کاری نکردن ، نتیجه ی این آهنگا چیه؟ چی میخوای بگی؟ توو فرهنگ ما ایرانیا خانواده مقدس ترین نهاد و مادر به عنوان شالوده ی این خانوادست ، وقتی مادر خانواده هدف شد باید فاتحه ی اون جامعه خونده بشه ، یه سر به خیابونای شهرتون بزنید ، مادرایی که با دخترشون میان بیرون و نمیشه تشخیص داد کدوم مادره و کدوم دختر ، نتیجه ی کار شما اینه که دختر ایرانی خودشو یه ابزار میبینه واسه ارضای شهوت من و تو ، فرهنگ اینکه اون پسری که از همه پولدارتره همه کاری میتونه بکنه ، چون پول داره ، این فرهنگ رو همینا جا انداختن

دختر ایرانی که پله های پرسولیس و تخته جمشید واسه اینکه اون پاهاشو زیاد بالا نیاره کوتاه ساخته میشد حالا ارزشش رو به این میبینه که پوستشو سولار کنه موشو بلوند و توو پارتیا شِیک کنه ، این شده ارزش ، هر کی هرزتر ، با ارزش تر ، اینا کارای شماست.

این مسئله بعد های زیادی داره که نه توو این مقاله میگنجه نه در حیطه ی سواد من هست ، خودتون فکر کنید ، عمیق فکر کنید ببینید الآن دختر ایرانی ارزشش چیه؟

انتقاد میکنم به حصین ، انتقاد میکنم به صادق ، انتقاد میکنم به هیچکس و قاف و … به خاطر ترویج فرهنگ وید و گل و کوکائین ، و یه انتقاد بزرگ میکنم به اپیکور ، گروهی که خیلی زود اومد بالا (کارشون هم خوبه خداییش) طرفدارای زیادی جذب کرد ، این طرفدارا که قشر کم سن و سال جامعه هستن ، اپیکور و امثال اپیکور الگوشون هستن ، نتیجه چیه؟ نتیجه پسر دوازده ساله ، سیزده ساله ایه که توو مهمونیا چِت میکنه ، نتیجه سیگارِ دست جوونای کم سن و ساله ، من خودم اسم همه ی نژادای وید و گل رو از آهنگ های اپیکور یاد گرفتم ، شما آقای لشکری ، شما که منتقد بودی به مصرف مواد مخدر ، تو دیگه چرا ؟ تو چرا کارد و پنیرت رو میزه؟

اسم زیاد میشه برد که از اسنیف کردن کوکائین و چت کردن به عنوان ارزش توو آهنگاشون یاد میکنن ، ولی چرا؟ چرا اینجوری شد؟

همه میدونیم خواستگاهِ رپ و هیپ هاپ از آمریکاست ، همون تاثیری که رپ توو جامعه ی ایران داشت رو توو جامعه ی آمریکا یا حتی میتونم بگم توو کل دنیا داشت ، یه سری ابَر قدرت ها میترسیدن از آزادی و آزاد منشی انسان ، چون وقتی انسان آزاد بشه زیر سلطه نمیره ، چون وقتی انسان آزاد بشه اونا در بند میشن ، اونا قدرتشون رو از دست میدن ، همین افراد (که امروز ازشون با نام سیستم یاد میکنیم ، اگه در مورد سیستم نمیدونید بهم ایمیل بدید تا چند تا کانال خوب بهتون معرفی کنم) اومدن رپ رو منحرف کردن ، امثال جاستین بیبر و ریحانا و … رو بوجود آوردن ، شما به فعالیت های این آرتیست ها دقت بکنید، جز فحشا چی رو میخوان گسترش بدن ، به لباس پوشیدن ریحانا ، لیدی گاگا ، تیلور ، نیکی میناج و … نگاه بکنید ، جز فحشا چی رو گسترش میدن؟

به جاستین بیبر نگاه کنید ، جز ابزار نشون دادن جنس مونث چی رو میخواد نشون بده؟

وقتی آرتیست ما تقلید کورکورانه میکنه ، وقتی با توجه به شعر اونا شعر میگه وقتی الگوش اونه ، همون دیدگاه ها رو، همون بی ارزشی ها رو توو جامعه ی ما هم جا میندازه ، ولی با یه تفاوت

با این تفاوت که یکی مث جاستین سالانه میلیارد ها دلار میگیره که این هدف رو گسترش بده ، یکی میلیارد ها دلار میگیره که فحشا رو گسترش بده ، بعدش آرتیست ایرانی ما چون فقط یه مقلده میشه بیلبوردی واسه ی تبلیغات افکار اونا توو کشور خودمون میشه

شاید به نوشتم نقد وارد کنید و بگید یه سری سبک ها باید توشون اسمی از مواد و سک* باشه ، ولی سوالم اینه ، این باید رو کی تعیین کرده؟ چرا ما باید مقلد باشیم؟ چرا باید از یه نفر صد در صد تقلید کنیم؟ ، اون آمریکایی هم یه آدمه ، خدا نیست ، چرا سبک خودمونو نداشته باشیم؟

حرف من این نیست همه بشن بهرام ، همه سیاسی یا فلسفی بخونن ، نه ، هر کی هر سبکی داره ادامه بده ، اما چیزی بخونید که با فرهنگ و سلیقه ی ایرانی مناسبت داشته باشه نه فقط یه تقلید تمام عیار باشه از آرتیست خارجی

خودتون باشید.

از نظر فنی هم جدیدا به کار آرتیست ها نقد زیادی وارد هست ، مثل توجه بیش از حد به فضا سازی و قربانی کردن استاندارد های آهنگ سازی واسه ی این موضوع ، یا شلوغ کردن بیش از حد آهنگ ها و … که در حوزه ی تخصص من نیست ، اما من خودم به شخصه اگه آهنگی مفهومش خوب باشه حتی اگه ایراد فنی داشته باشه باز گوشش میکنم چون این هنر توو کشورمون حمایتی نمیشه و نباید توقع زیادی داشته باشم از این نظر.

اگه کسی این مقاله رو خوند و روش تاثیر گذاشت ، خواهش میکنم ازش اگه دید آرتیستی داره بی ارزشی رو ارزش نشون میده و سعی میکنه گسترشش بده ، زیر پستش توو شبکه های اجتماعی حرف دلش رو بزنه ، بگه من آهنگی میخوام که تووم تحول مثبت ایجاد کنه نه معتادم کنه به کوکائین ، وقتی تعدادمون زیاد بشه این کامنت ها دیگه بی تاثیر نیست.

من به عنوان یکی از افرادی که بخشی از زندگیم رو هیپ هاپ و رپ تشکیل داده فقط خواستم از این تریبون استفاده کنم و حرفم رو به گوشتون برسونم ، حرفام توو یه نفر هم تغییر ایجاد کنه واسم کافیه

در آخر هم بگم اگه حرفام به میل دوستان متعصبمون خوش نیومد خواهش میکنم توو کامنتا فحش هم خواستید بدید به خودم بدید و به پدر و مادرم کاری نداشته باشید.

از کنار مسائل زندگیتون ساده نگذرید ، اجازه ندید چیزی بهتون خط فکری اشتباه بده ، موفق و پیروز باشید.

نویسنده : خودم